การบรรเลงเครื่องดนตรีชั้นสูงบนเรือมังกร |
|
ถ้วยชานำมาเคาะเข้าจังหวะ ทั้งเพราะ ทั้งสวย |
เรือมังกร 2 หัว ที่กว้างใหญ่พอๆกับแพ |
ไกด์ลาว กำลังพากษ์ไทย
|
นั่งฟัง หรือจ้องมอง หา..คุณพี่
|
เอาน่าเธอ..พี่ไม่คิดมากหรอก
|
เบื้องหลัง
|
เบื้องหน้า
|
พิณน้ำเต้า
มีเสียงโหยหวนปนหวานซึ้งๆ ในภาพกำลังบรรเลงเพลงพระราชนิพนธ์ "สายฝน" ที่ไพเราะมาก |
นักดนตรีชั้นครู ที่บรรเลงได้อย่างคล่องแคล่ว |
สาวสวยที่ไม่ยอมสบตา (แม้แต่น้อย)
|
คนซ้ายสวย..คนขวา น่ารัก (น่าหยิก) |
ท่าทางน่าประทับใจ และน่าเก็บไปนอนคิด(คนเดียว) |
รูปก็สวย เสียงก็เพราะ(เหลือเกิน)
แต่ฟังไม่รู้เรื่อง |
บทเพลงที่โหยหวน น่าจะหมายถึงความแร้นแค้นในอดีต |
ต่างคน ต่างจ้อง แต่คนสวยๆ
(แบบว่าใจตรงกันโดยมิได้นัดหมาย) |
มีเต้นรอบวงด้วยนะ ..น่ารักเชียว
|
บทเพลงเกี้ยวพาราสี.. (แหมบทนี้เราถนัดจริงๆ แต่ไม่มีโอกาสได้แสดง) |
ไม่บอกก็ไม่รู้ว่าเราก็ชอบคนนี้ ด้วยหละ |
สวยหมดทุกท่า ไม่ว่าจะนั่ง จะยืน จะเดิน |
เอาใจหนุ่มไทย " ลอยกระทง" เผื่อชาติหน้าจะได้ใกล้ชิดกันอีก |
อ้าว..คุณพี่ เล่นแซงผมซะแล้ว.. รำวงลอยกระทงครับ..อย่าคิดมาก .. (เรื่องรำเราไม่ถนัดนัก ชอบดิ้นมากกว่า) |
ลอยกระทงในวันแรมเดือน 4 |
เล่นเอาใจคนไทยแบบนี้..ก็ต้องคิดถึงกันจนวันตาย
|
ยามราตรีบนแม่น้ำเหืองที่น่าประทับใจ |
ร้านอาหารริมฝั่ง |
อ้าวไกด์วัช เร็วจริงๆ..ผมยอมแพ้ละ
|
คิดดู ขนาดสาวๆกลุ่มเรายังขอถ่ายภาพด้วยละ ... แย่เลยเรา งานนี้ขอบายดีกว่า |
|
|
วิถีชีวิตชาวเมืองเว้ เมืองหลวงเก่าของเวียดนาม |
|
ควันโขมงไปตลอดทาง... ถึงที่ก็สุกพอดี
|
กองทัพประจันบาน |
มั่วๆแบบนี้ แต่ที่นี่ถือว่าปกติธรรมดา
ใครคิดว่าตัวเองขี่จักรยานเก่งต้องมาพิสูจน์ที่เวียดนาม...แล้วจะรู้ว่า หัวใจคนจะวายนั้นมันเป็นอย่างไร |
สาวๆนักศึกษานะ แต่หนุ่มไทยชักหิวแล้วสิ |
นั่งยองๆกันแบบนี้แหละ คนถ่ายรูปก็น้ำลายหกไปด้วย |
เฝ๋อ อาหารประจำชาติเวียดนาม ที่ทานกันทุกหัวระแหง |
พาหนะของนักศึกษาเวัยดนาม ที่หน้ามหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในเมืองเว้ ... พอรู้ว่าเราเป็นคนไทย (ที่มีหัวใจเบิกบาน) ต่างก็ดีใจ มาขอเช็คแฮนด์เราด้วยละ
(โดยเฉพาะคนกลาง)
|
ตำรวจเวียดนาม |
คนเวียดนามนับถือบรรพบุรุษ จึงเห็นเหมือนศาลพระภูมิที่อาคารบ้านพัก |
คนเวียดนามน้อยคนนักที่มีคนอ้วน เพราะออกกำลังกายกันทุกวัน และอาหารก็มีแต่ผัก
|
แม่ค้าที่นี่ส่วนใหญ่ใช้วิธีหาบแบบนี้ น้อยคนนักที่จะใช้บริการรถสามล้อ
|
พาหนะเดินทางของคนเวียดนาม |
ผ้าปิดหน้าปิดปาก กลายเป็นแฟชั่น และมีลวดลายแปลกๆ |
นี่ก็เป็นแฟชั่นบนท้องถนน
... เฮ้อ จะหาคนสวยๆสักหน่อย ดูยากจัง |
สามล้อถีบ
แบบนี้ถือว่าคนถีบปลอดภัย แต่คนนั่งเสี่ยงเอาเอง |
มื้อเช้าของคนเวียดนาม กับเก้าอี้ตัวเล็กๆ ... แหมพอยกกล้อง แกก็ยกแก้วซดกันใหญ่ |
นักศึกษาสาวคนนี้ซื้อขนมปังเวียดนาม |
น้ำแกงเฝ๋อ( Pho ) คล้ายน้ำก๋วยเตี๋ยวบ้านเรา |
สาวคนนี้เลือกบะหมี่กึ่งสำเร็จ (นำเข้าจากไทย) .. เห็นหน้าเราแล้วแอบอมยิ้มด้วยนะ.. คิดอะไรอยู่ |
กลุ่มนี้กินขนมปังกับน้ำเต้าฮู้ (เป็นขนมปังมีใส้ เช่นหมูแดง น้ำพริก หมูยอ และ ผัก ฯลฯ)
เป็นภาพที่เห็นทั่วไปในเวียดนาม
|
หน้ามหาวิทยาลัยมีนักศึกษาเข้า - ออก มีการเช็คชื่อ เข้า - ออกด้วย
จุ๊ จุ๊ นักศึกษาเวียดนาม รูปร่างดี สมส่วน ทุกคน |
สาวๆเวียดนามจะนุ่งกางเกง ใส่เสื้อแขนยาว มีหมวก และผ้าปิดจมูก เพราะต้องฝ่าแดดฝ่าลม
ไม่นุ่งสั้น และ ใส่เสื้อจนอกล้น เหมือนบ้านเรา |
กลุ่มนี้กำลังจะไปทัศนศึกษา.. น้อยคนที่จะยอมพูดภาษาอังกฤษ
ถามง่ายๆ ก็งง ไม่รู้เรื่อง (หรือว่าเราพูดผิด) |
พอรู้ว่า ช่างภาพคนนี้ ไม่มีพิษภัย(แถมรูปหล่อ) ก็สนิทสนมแบบนี้แหละ เฮ้อ ค่อยยังชั่ว |
อ้าว วิ่งหนีกล้อง.. นี่แหละคนเวียดนาม กลัวกล้องเป็นที่หนึ่ง กลัวกล้องหรือกลัวคนถ่าย.. น่าคิด |
|
